Πριν από οτιδήποτε άλλο, μια προειδοποίηση που θα σας γλιτώσει ένα χαμένο πρωινό. Δύο τοποθεσίες στην Ελλάδα ονομάζονται Λίμνη Βουλιαγμένης. Η μία είναι μια ιαματική λίμνη στα νότια προάστια της Αθήνας, με αποδυτήρια, εισιτήριο και μικρά ψάρια που τσιμπολογούν τα πόδια σας. Η άλλη είναι αυτή για την οποία γράφουμε: μια λιμνοθάλασσα που τροφοδοτείται από τη θάλασσα, στη χερσόνησο της Περαχώρας, περίπου 16 χιλιόμετρα δυτικά του Λουτρακίου, χωρίς πύλη, χωρίς προσωπικό και χωρίς καμία απολύτως υποδομή. Οι μηχανές αναζήτησης τις μπερδεύουν συνεχώς, το ίδιο και αρκετοί ελληνικοί τουριστικοί ιστότοποι. Αν μια σελίδα σάς δίνει θερμοκρασία νερού και τιμή εισόδου, περιγράφει τη λίμνη της Αθήνας.
Η κορινθιακή είναι η πιο ήσυχη μισή μέρα στην οποία στέλνουμε τους επισκέπτες μας, και συνοδεύεται από δύο ακόμη πράγματα: ένα αρχαίο ιερό της Ήρας στην άκρη του ακρωτηρίου και έναν φάρο του 1897 που βλέπει στο ηλιοβασίλεμα. Το οδηγός δραστηριοτήτων δίνει τη σύντομη εκδοχή· αυτή εδώ είναι η πλήρης. Αν κάνετε τον γύρο των αξιοθέατων της περιοχής, το άλλο βρίσκεται οκτώ χιλιόμετρα προς την αντίθετη κατεύθυνση: η Διώρυγα της Κορίνθου.
Λιμνοθάλασσα, όχι λίμνη
Το να τη λέει κανείς λίμνη υποβαθμίζει αυτό που την κάνει ενδιαφέρουσα. Η λεκάνη φτάνει περίπου τα δύο χιλιόμετρα στο μεγαλύτερο μήκος της και το ένα χιλιόμετρο στο μεγαλύτερο πλάτος της, και το βάθος της φτάνει έως τα σαράντα μέτρα — αρκετά βαθιά ώστε το κέντρο να παραμένει σκοτεινό ενώ οι άκρες γίνονται ανοιχτό τιρκουάζ. Θεωρείται ότι σχηματίστηκε από καθίζηση του εδάφους κατά την αρχαιότητα.
Η σύνδεση με τη θάλασσα είναι το κομμάτι που αξίζει να πάτε με τα πόδια για να δείτε. Ένα κανάλι πλάτους περίπου έξι μέτρων, σκαμμένο στο χέρι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, ενώνει τη λιμνοθάλασσα με τον Κορινθιακό Κόλπο. Η παλίρροια σπρώχνει νερό μέσα από αυτό περίπου κάθε έξι ώρες και, επειδή η κλίση προς τη λεκάνη είναι απότομη, η εισροή μοιάζει λιγότερο με παλίρροια και περισσότερο με μικρό ποτάμι, με ορατή δίνη εκεί που μπαίνει. Το αποτέλεσμα είναι νερό πιο αλμυρό από την ανοιχτή θάλασσα και, το φθινόπωρο, αισθητά πιο ζεστό από αυτήν.
Μπορείτε να κολυμπήσετε, και οι ντόπιοι το κάνουν, από τα βότσαλα κατά μήκος του δρόμου. Μπορείτε να κάνετε snorkeling, και στα ρηχά υπάρχουν μικρά ψάρια, μαλάκια και αστερίες. Οι καταδύσεις με φιάλες δεν επιτρέπονται. Δεν υπάρχουν ναυαγοσώστες — καμία πηγή που μπορέσαμε να βρούμε δεν αναφέρει ότι η λιμνοθάλασσα επιτηρείται, και τίποτα στο μέρος δεν το υποδηλώνει, οπότε αντιμετωπίστε το νερό ως ανεπιτήρητο και προσέχετε τα παιδιά κοντά στο κανάλι, όπου το ρεύμα είναι υπαρκτό.
Δύο πράγματα που θα διαβάσετε και δεν ισχύουν
Η λιμνοθάλασσα συχνά περιγράφεται στο διαδίκτυο ως χαρακτηρισμένη από την UNESCO. Δεν είναι. Ο χαρακτηρισμός που πράγματι φέρει είναι ελληνικός: Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους, εθνική κατηγορία που αποδίδεται με υπουργική απόφαση, και η απόφαση που καλύπτει αυτό το τμήμα της ακτής του Κορινθιακού Κόλπου χρονολογείται από το 1992. Η UNESCO δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Ο ισχυρισμός φαίνεται να έχει αντιγραφεί από ιστότοπο σε ιστότοπο, ακόμη και από τουριστικές σελίδες που θα όφειλαν να γνωρίζουν.
Το δεύτερο λάθος είναι ο κωδικός Natura 2000. Ο κωδικός που θα δείτε να αποδίδεται στη “Λίμνη Βουλιαγμένης”, GR3000006, ανήκει στη λίμνη της Αττικής και στο δάσος του Υμηττού γύρω της. Δεν βρήκαμε καμία περιοχή Natura 2000 που να καλύπτει την ίδια τη λιμνοθάλασσα. Η πλησιέστερη καταγεγραμμένη περιοχή είναι ανοιχτά: οι Αλκυονίδες νήσοι, GR2530007. Αυτό δεν σημαίνει ότι η χερσόνησος είναι απροστάτευτη, σημαίνει όμως ότι όποιος παραθέτει κωδικό Natura για τη λιμνοθάλασσα αναφέρεται ξανά σε λάθος λίμνη.
Μικρές διορθώσεις, αλλά εδώ έχουν σημασία, γιατί τα δύο λάθη ταξιδεύουν μαζί και καταλήγουν σε προγράμματα εκδρομών.
Η Γόργη και οι πρώτοι άνθρωποι που έφτασαν εδώ
Στην αρχαιότητα η λιμνοθάλασσα ονομαζόταν Εσχατιώτις, αλλά και Γοργωπίς, από τη Γόργη, κόρη του Μεγαρέα, που λέγεται ότι πνίγηκε σε αυτήν. Αν το όνομα προηγήθηκε ή ακολούθησε τον πνιγμό είναι από εκείνα τα ερωτήματα που οι αρχαίες πηγές αφήνουν ανοιχτά.
Το παλαιότερο ανθρώπινο ίχνος είναι πιο συγκεκριμένο. Ένας οικισμός της Πρωτοελλαδικής περιόδου — της τρίτης χιλιετίας π.Χ. — εντοπίστηκε από αρχαιολόγο της Βρετανικής Σχολής Αθηνών λίγα μέτρα δυτικά του διαύλου. Άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτό το κομμάτι ακτής εδώ και κάπου πέντε χιλιάδες χρόνια, κάτι που βάζει το ιερό παραπέρα στη σωστή του διάσταση: ήρθε αργά.
Γύρω από την ακτή
Ένας δρόμος περίπου πέντε χιλιομέτρων κάνει τον γύρο της λιμνοθάλασσας, αρκετά επίπεδος για ποδήλατο και ήσυχος εκτός Αυγούστου. Ένα μικρό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου — του προστάτη των ναυτικών, που σας λέει με τι ζούσαν όσοι το έχτισαν — στέκει δίπλα στο νερό και είναι το σημείο που φωτογραφίζουν όλοι.
Κατά μήκος της ακτής λειτουργούν ταβέρνες που σερβίρουν ψάρι. Δεν κατονομάζουμε κάποια, γιατί δεν μπορέσαμε να επαληθεύσουμε ποιες είναι αυτή τη στιγμή ανοιχτές σε επίπεδο που θα δημοσιεύαμε, και μια σύσταση για κλειστή ταβέρνα είναι χειρότερη από καμία. Ρωτήστε μας την εβδομάδα που φτάνετε και θα σας πούμε τι σερβίρει όντως. Στην ίδια τη λιμνοθάλασσα δεν υπάρχουν καταλύματα· όσοι θέλουν να μείνουν στην περιοχή μένουν στο Λουτράκι ή νοικιάζουν σπίτι κοντά.
Το Ηραίο Περαχώρας
Δύο χιλιόμετρα δυτικότερα, όπου η χερσόνησος στενεύει σε μια βραχώδη απόληξη, βρίσκεται ένας μικρός κολπίσκος που φιλοξενεί το ιερό της Ήρας Ακραίας. Η λατρευτική δραστηριότητα εδώ φαίνεται να εκτείνεται από τον ένατο περίπου αιώνα π.Χ. έως το 146 π.Χ., όταν ο Μόμμιος λεηλάτησε την Κόρινθο και το ιερό εγκαταλείφθηκε· αργότερα κτίστηκαν ρωμαϊκές οικίες πάνω στα ερείπια.
Ό,τι σώζεται ανταμείβει μια αργή περιήγηση παρά μια γρήγορη φωτογραφία. Το παλαιότερο κτίσμα ήταν ένα αψιδωτό οικοδόμημα — με σχήμα φουρκέτας στην κάτοψη — που χρονολογείται γύρω στο 820 π.Χ. Ακολούθησε ένας δωρικός ναός της Ήρας Ακραίας γύρω στο 550 π.Χ., λίγο δυτικότερα, με σηκό ασυνήθιστα χωρισμένο σε τρία κλίτη. Στα τέλη του τέταρτου αιώνα π.Χ. ανεγέρθηκε μια στοά σε σχήμα Λ σε δύο ορόφους, δωρική κάτω και ιωνική πάνω: το πρώτο γνωστό κτίριο που συνδύασε τους δύο ρυθμούς με αυτόν τον τρόπο, κι αυτή είναι η λεπτομέρεια που οι περισσότεροι επισκέπτες προσπερνούν χωρίς να την προσέξουν.
Υπάρχει και η υποδομή ύδρευσης, πραγματικά εντυπωσιακή για τον πέμπτο αιώνα π.Χ. Μια δικόγχη δεξαμενή του 420 π.Χ. περίπου έχει διαστάσεις περίπου έξι επί είκοσι ένα μέτρα, με εσωτερικούς πεσσούς για τη στήριξη της στέγης της. Ανατολικά του ιερού βρίσκεται μια εξάστυλη κρήνη και ένα σύνολο λαξευτών δεξαμενών στις οποίες φτάνει κανείς από μια σκάλα πενήντα μέτρων.
Μια διόρθωση όσο βρισκόμαστε εδώ: οι ταξιδιωτικοί οδηγοί περιγράφουν ενίοτε μια “εξαγωνική δεξαμενή” στο Ηραίο. Δεν υπάρχει τέτοια. Η δεξαμενή είναι δικόγχη, δηλαδή με καμπύλες απολήξεις στα δύο άκρα, και το εξάστυλο κτίσμα δίπλα είναι κρήνη, όχι δεξαμενή. Τα δύο μοιάζει να συγχωνεύτηκαν κάπου στην αλυσίδα των αντιγραμμένων περιγραφών.
Ο χώρος ανασκάφηκε μεταξύ 1930 και 1933 από τον Humfry Payne, τότε διευθυντή της Βρετανικής Σχολής Αθηνών, με μεταγενέστερες περιόδους υπό τον T. J. Dunbabin το 1938–39 και τον R. A. Tomlinson το 1964–65. Τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν ως Περαχώρα: Τα ιερά της Ήρας Ακραίας και Λιμενίας, ο πρώτος τόμος το 1940 και ο δεύτερος, που ολοκληρώθηκε μετά τον θάνατο του Payne, το 1962. Αν θέλετε να μάθετε τι βγήκε από το έδαφος εδώ, αυτά είναι τα βιβλία.
Τα πρακτικά είναι απλά, όπως συμβαίνει στους χώρους χωρίς προσωπικό. Η ίδια η καταχώριση του Υπουργείου Πολιτισμού καταγράφει το Ηραίο ως ελεύθερης εισόδου με ελεύθερη πρόσβαση, κλειστό μόνο στις 25 Μαρτίου. Δεν υπάρχει λοιπόν εκδοτήριο, ούτε ωράριο, ούτε σκιά, ούτε κάπου να αγοράσετε νερό. Το πάρκινγκ είναι μικρό — καμιά δωδεκαριά θέσεις στην πράξη — και γεμίζει τα σαββατοκύριακα του Αυγούστου. Πάρτε περισσότερο νερό απ' όσο νομίζετε ότι χρειάζεστε και πιο γερά παπούτσια από σανδάλια.
Ο φάρος Μελαγκάβι
Από το πάρκινγκ του Ηραίου ένα βραχώδες χωμάτινο μονοπάτι ανηφορίζει προς τον φάρο στο δυτικότερο σημείο του ακρωτηρίου. Χτίστηκε το 1897, έχει ύψος περίπου δεκατρία μέτρα με το φως του γύρω στα πενήντα οκτώ μέτρα πάνω από τη θάλασσα, και είναι πέτρινος με κάτοψη σχήματος Τ. Έσβησε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επαναλειτούργησε το 1947, μετατράπηκε σε ηλεκτρική λειτουργία το 1982 και είναι διατηρητέο ιστορικό μνημείο από το 2001. Όπως και το υπόλοιπο ελληνικό δίκτυο, ανήκει στην υπηρεσία φάρων του Πολεμικού Ναυτικού.
Κανονικά δεν μπορείτε να μπείτε μέσα. Οι επισκέπτες αναφέρουν ότι φτάνουν μέχρι την πύλη, και το εσωτερικό φαίνεται να ανοίγει μόνο σε περιστασιακές ημέρες επισκέψεων, όπως η Διεθνής Ημέρα Φάρων. Το νόημα της διαδρομής είναι η θέση: ο πύργος βρίσκεται περίπου στις 38.028° Β, 22.850° Α, κοιτάζοντας δυτικά κατά μήκος του Κορινθιακού Κόλπου προς τα βουνά — γι' αυτό η τελευταία ώρα του φωτός είναι η ώρα για να βρεθείτε εκεί.
Δύο ειλικρινείς προειδοποιήσεις. Το μονοπάτι είναι βράχος και σαθρή πέτρα, όχι περίπατος, και δεν υπάρχει κιγκλίδωμα στην άκρη — δεν είναι διαδρομή για όποιον δεν πατάει σταθερά, και είναι κακή ιδέα με σαγιονάρες. Και αν μείνετε για το ηλιοβασίλεμα, μετά θα οδηγείτε στην επιστροφή σε έναν ανηλιαγό, χωρίς φωτισμό δρόμο της χερσονήσου.
Οι όρμοι δυτικά της λιμνοθάλασσας
Η βόρεια ακτή της χερσονήσου, που ενίοτε αποκαλείται ακτή των Αλκυονίδων, είναι μια αλυσίδα από μικρούς κόλπους. Κατά μήκος της βρίσκονται τα Πίσια, η Περαχώρα, η Στέρνα, το Μυλοκόπι, το μικρό Μυλοκόπι, η Σκαλωσιά, η Σπηλιά της Φώκιας και τα Μικρά Στράβα.
Δύο αξίζει να ξεχωρίσουμε. Το Μυλοκόπι έχει πραγματική σκιά, πεύκα που φτάνουν ως το νερό και μακρά ιστορία ελεύθερης κατασκήνωσης. Η Σκαλωσιά είναι ένας μεγάλος κόλπος με βότσαλα, με πευκοδάσος πίσω του εκεί όπου το βουνό πέφτει στη θάλασσα, και είναι άδεια τον περισσότερο καιρό για έναν απλό λόγο: τα τελευταία έξι χιλιόμετρα του δρόμου προς το Μυλοκόπι είναι ένας κακοτράχαλος χωματόδρομος που στην πράξη θέλει όχημα με μεγάλη απόσταση από το έδαφος, ή περίπου τριάντα λεπτά περπάτημα.
Καμία από τις δύο δεν έχει μαγαζί, περίπτερο ή βρύση. Αν πάτε, πάρτε νερό, φαγητό, μια σακούλα για τα σκουπίδια και παπούτσια με τα οποία μπορείτε να περπατήσετε σε πέτρες. Αν αυτό ακούγεται πολλή φασαρία, ο οδηγός μας για τις παραλίες του Λουτρακίου καλύπτει την οργανωμένη πλευρά, με Γαλάζια Σημαία, όπου τις ξαπλώστρες τις έχει φέρει κάποιος άλλος.
Πώς να το οργανώσετε από το Λουτράκι
Η λιμνοθάλασσα απέχει περίπου δεκαέξι χιλιόμετρα από το Λουτράκι οδικώς, δυτικά μέσω του χωριού Περαχώρα. Το δίνουμε ως απόσταση και όχι ως χρόνο διαδρομής επίτηδες: τα δεδομένα διαδρομής που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο για το “Λουτράκι προς Λίμνη Βουλιαγμένης” υπολογίζονται συχνά προς τη λίμνη της Αθήνας, και έτσι μια διαδρομή είκοσι λεπτών γίνεται μιάμιση ώρα στο πρόγραμμα κάποιου.
Το ΚΤΕΛ Κορινθίας εκτελεί τακτικό δρομολόγιο Λουτράκι–Περαχώρα, αλλά η Περαχώρα είναι το χωριό, όχι η λιμνοθάλασσα, και δεν βρήκαμε καμία γραμμή που να φτάνει στη λίμνη, στο Ηραίο ή στον φάρο. Στην πράξη πρόκειται για διαδρομή με αυτοκίνητο ή ταξί. Έρχεστε πρώτα από την Αθήνα; Ο οδηγό από την Αθήνα στο Λουτράκι καλύπτει αυτό το σκέλος, με τα διόδια.
Η σειρά που λειτουργεί: λιμνοθάλασσα και μπάνιο το πρωί, μεσημεριανό δίπλα στο νερό, το Ηραίο αργά το απόγευμα όταν η πέτρα σταματά να ακτινοβολεί ζέστη, και μετά το μονοπάτι του φάρου για το τελευταίο φως. Αυτή είναι μια ολόκληρη μέρα με αργό ρυθμό και περίπου τέσσερις ώρες αν τη βιαστείτε, αν και η βιασύνη μάλλον αναιρεί το νόημα της πιο ήσυχης γωνιάς της περιοχής.
Τι δεν σας έχουμε πει
Μερικά πράγματα τα αφήσαμε σκόπιμα έξω αντί να τα μαντέψουμε: τα ονόματα των ταβερνών που λειτουργούν αυτή τη στιγμή, το αν κρατάει η κάλυψη κινητής τηλεφωνίας κατά μήκος του δρόμου της χερσονήσου, και οποιονδήποτε αριθμό για τη θερμοκρασία του νερού της λιμνοθάλασσας. Νούμερα και για τα τρία υπάρχουν στο διαδίκτυο. Είτε αφορούν λάθος λίμνη είτε δεν έχουν πηγή, και προτιμούμε να σας απαντάμε από το γραφείο παρά να τα δημοσιεύσουμε.
Κάντε βάση σας το Λουτράκι
Η χερσόνησος είναι αρκετά κοντά για να την επισκεφθείτε παρορμητικά, κι αυτό είναι το επιχείρημα υπέρ της διαμονής εκεί κοντά αντί για μια ημερήσια εκδρομή από την Αθήνα. Η βίλα στον λόφο Villa Elena, με πισίνα και φωτιζόμενο γήπεδο τένις, ταιριάζει σε γκρουπ αρκετά μεγάλα για γάμο ή οικογενειακή συνάντηση· η παραθαλάσσια Villa Aura βρίσκεται στο παραλιακό μέτωπο της Σκάλωμας, λίγα λεπτά με το αυτοκίνητο από τον δρόμο προς την Περαχώρα. Στείλτε αίτημα και ο concierge μας μπορεί να οργανώσει τη μέρα γύρω από το φως.
Φωτογραφία εξωφύλλου: “Vouliagmeni, Corinth” του Charski A.V., κοινό κτήμα, μέσω Wikimedia Commons. Η κατάσταση του χώρου και οι όροι εισόδου για το Ηραίο Περαχώρας αντλήθηκαν από την ίδια την καταχώριση του ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού και ελέγχθηκαν στις 29 Αυγούστου 2026. Οι διαστάσεις της λιμνοθάλασσας, η ιστορία του φάρου και η σειρά των όρμων προέρχονται από ελληνικές περιφερειακές και δημοτικές πηγές· τα σημεία για το Natura 2000 και τους χαρακτηρισμούς ελέγχθηκαν με βάση το εθνικό μητρώο προστατευόμενων περιοχών. Ό,τι δεν μπορέσαμε να επαληθεύσουμε έχει παραλειφθεί και επισημαίνεται παραπάνω.
Συχνές ερωτήσεις
Ποια Λίμνη Βουλιαγμένης είναι κοντά στο Λουτράκι;
Η κορινθιακή, μια θαλασσινή λιμνοθάλασσα στη χερσόνησο της Περαχώρας, περίπου 16 χλμ. δυτικά του Λουτρακίου, δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου. Δεν είναι η ιαματική Λίμνη Βουλιαγμένης στο ομώνυμο προάστιο της Αθήνας, που έχει εισιτήριο, εταιρεία εκμετάλλευσης spa και ναυαγοσώστες. Οι θερμοκρασίες του νερού και οι τιμές εισιτηρίων που βρίσκετε online αναφέρονται σχεδόν πάντα στη λίμνη της Αθήνας.
Μπορείτε να κολυμπήσετε στη Λίμνη Βουλιαγμένης κοντά στην Περαχώρα;
Ναι. Η λιμνοθάλασσα είναι αλμυρή, πιο αλμυρή από την ανοιχτή θάλασσα, και αρκετά ζεστή για κολύμβηση μέχρι αργά το φθινόπωρο, ενώ επιτρέπεται και η κατάδυση με αναπνευστήρα. Η αυτόνομη κατάδυση με φιάλες απαγορεύεται. Δεν υπάρχουν ναυαγοσώστες, ντουζιέρες ούτε σημασμένη περιοχή κολύμβησης, οπότε αντιμετωπίστε τον χώρο ως αφύλακτο φυσικό τοπίο και προσέχετε κοντά στο στενό κανάλι, όπου το παλιρροϊκό ρεύμα είναι δυνατό.
Είναι δωρεάν η είσοδος στο Ηραίο Περαχώρας;
Ναι. Το Υπουργείο Πολιτισμού καταγράφει τον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου, Περαχώρα, με ελεύθερη είσοδο και ελεύθερη πρόσβαση, κλειστό μόνο στις 25 Μαρτίου. Δεν υπάρχει εκδοτήριο, ούτε σταθερό ωράριο, ούτε σκιά ή πόσιμο νερό στον χώρο, και το πάρκινγκ χωράει μόνο περίπου δώδεκα αυτοκίνητα.
Μπορείτε να μπείτε μέσα στον φάρο Μελαγκάβι;
Κανονικά όχι. Ο φάρος, που χτίστηκε το 1897 και είναι διατηρητέο μνημείο από το 2001, λειτουργεί από την Υπηρεσία Φάρων του Πολεμικού Ναυτικού, και οι επισκέπτες αναφέρουν ότι μπορούν να φτάσουν μέχρι την πύλη αλλά όχι παραπέρα. Έχει ανοίξει για το κοινό σε μεμονωμένες ημέρες, όπως η Διεθνής Ημέρα Φάρων. Η ανάβαση από το πάρκινγκ του Ηραίου γίνεται σε βραχώδες χωματένιο μονοπάτι και είναι προτιμότερη την ώρα πριν από τη δύση.
Είναι η Λίμνη Βουλιαγμένης μνημείο της UNESCO;
Όχι. Η περιοχή έχει ελληνικό εθνικό χαρακτηρισμό ως Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους, που δόθηκε για αυτό το τμήμα της ακτής του Κορινθιακού Κόλπου με υπουργική απόφαση του 1992, και συχνά περιγράφεται λανθασμένα στο διαδίκτυο ως χαρακτηρισμός της UNESCO. Ούτε κάποια περιοχή Natura 2000 καλύπτει την ίδια τη λιμνοθάλασσα· ο κωδικός GR3000006 που συχνά αναφέρεται γι' αυτήν ανήκει στη λίμνη της Αττικής, ενώ η πλησιέστερη περιοχή Natura 2000 εδώ είναι τα ανοικτής θαλάσσης νησιά Αλκυονίδες, GR2530007.
